توسط: نادیده گرفتن حتی یک تهدید امنیتی میتواند منجر به وقوع یک حادثه جدی شود؛ حادثهای که قادر است اعتماد مشتریان و جامعه را از بین ببرد، به اعتبار و برند سازمان آسیب بزند، ارزش شرکت را کاهش دهد و مزیتی رقابتی برای سایر کسبوکارها ایجاد کند. به همین دلیل، داشتن یک برنامه امنیتی جامع و مؤثر برای هر سازمانی ضروری است. در این مقاله، چهار اشتباه رایج که میتوانند برنامه امنیتی سازمان شما را تضعیف کنند، بررسی خواهیم کرد.
1. نادیده گرفتن اصول اولیه امنیت سایبری
یکی از رایجترین اشتباهاتی که همچنان در بسیاری از سازمانها مشاهده میشود، عدم پایبندی به اصول و اقدامات پایهای امنیت سایبری است. گزارش «دفاع دیجیتال مایکروسافت» نشان میدهد که ضعف در رعایت اصول اولیه امنیتی همچنان مهمترین دلیل سوءاستفاده از آسیبپذیریها به شمار میرود. بر اساس دادههای این گزارش، رعایت اقدامات اولیه امنیتی میتواند از سازمانها در برابر 98 درصد حملات سایبری محافظت کند.
چند اقدام مهم برای تقویت وضعیت امنیتی سازمان عبارتاند از:
فعالسازی احراز هویت چندعاملی (MFA)
همواره احراز هویت و مجوزهای دسترسی را بر اساس عوامل مختلفی مانند هویت کاربر، موقعیت جغرافیایی، سلامت دستگاه، سطح حساسیت دادهها و رفتارهای غیرعادی صادر کنید.
اعمال اصل حداقل دسترسی
این اصل که یکی از ارکان مدل امنیتی Zero Trust محسوب میشود، دسترسی کاربران را تنها به منابعی محدود میکند که برای انجام وظایفشان ضروری است. استفاده از دسترسیهای موقت و مبتنی بر نیاز (JIT/JEA) میتواند امنیت و بهرهوری را بهطور همزمان افزایش دهد.
بهروز نگه داشتن نرمافزارها
اطمینان حاصل کنید که تمامی سیستمها، زیرساختها و برنامههای سازمان بهروز بوده و تنظیمات امنیتی آنها به درستی پیکربندی شده است. این اقدام خطر سوءاستفاده از آسیبپذیریهای شناختهشده را کاهش میدهد.
استفاده از ابزارهای ضدبدافزار
نصب و فعالسازی راهکارهای ضدبدافزار بر روی تمامی دستگاهها و نقاط پایانی شبکه میتواند از اجرای بسیاری از حملات مخرب جلوگیری کند.
محافظت از دادهها
سازمانها باید بدانند دادههای حساس در کجا ذخیره شدهاند و چه افرادی به آنها دسترسی دارند. استفاده از برچسبهای حساسیت اطلاعات و سیاستهای جلوگیری از نشت داده (DLP) از مهمترین اقدامات در این زمینه است.
2. داشتن توهم امنیت کاذب
یکی از مهمترین نکاتی که باید به سازمانها یادآوری شود این است که انطباق با استانداردها و مقررات لزوماً به معنای امنیت کامل نیست. بسیاری از شرکتها تصور میکنند که صرفاً با رعایت الزامات قانونی یا دریافت گواهینامههای امنیتی، از تمامی تهدیدات در امان هستند.
در دنیای امروز، مقررات حفظ حریم خصوصی بهطور مداوم در حال تغییر هستند و محدودیتهایی مانند کمبود بودجه، نبود نیروی متخصص و پیچیدگی زیرساختها، مدیریت امنیت را دشوارتر کردهاند. از سوی دیگر، مهاجمان سایبری بهصورت مستمر روشهای جدیدی برای نفوذ به سازمانها پیدا میکنند. بنابراین، امنیت سایبری باید یک فرآیند مداوم و پویا باشد، نه یک پروژه مقطعی یا صرفاً یک الزام قانونی.
3. عدم شناخت کامل محیط سازمان
شناسایی و مدیریت ریسکهای امنیتی و دادهای بدون آگاهی کامل از داراییها و زیرساختهای سازمان تقریباً غیرممکن است. اگر دید جامعی نسبت به محیط فناوری اطلاعات خود نداشته باشید، نمیتوانید تشخیص دهید حمله از کجا آغاز شده یا چه بخشهایی در معرض خطر قرار دارند.
شناخت دقیق محیط سازمان شامل آگاهی از تمامی دستگاهها، کاربران، برنامهها، سرویسهای ابری، پایگاههای داده و مسیرهای ارتباطی است. این بینش به تیمهای امنیتی کمک میکند تهدیدات احتمالی را سریعتر شناسایی کرده و زمان واکنش به حوادث را کاهش دهند. همچنین، آگاهی کامل از محیط موجب کاهش پیچیدگیهای عملیاتی و بهبود مدیریت امنیت خواهد شد.
4. نداشتن برنامه مقابله با بحران و بازیابی از فاجعه
هیچ سازمانی، حتی با قویترین سازوکارهای دفاعی، نمیتواند ادعا کند که هرگز هدف حمله سایبری قرار نخواهد گرفت. به همین دلیل، داشتن یک برنامه مشخص برای مقابله با حوادث و بازیابی از فاجعه ضروری است.
کارکنان باید بدانند در صورت وقوع یک حادثه امنیتی با چه افرادی تماس بگیرند و چه اقداماتی انجام دهند. اگر فرآیندهای پاسخگویی به حوادث بهصورت شفاف تعریف نشده باشند، زمان ارزشمند سازمان در هنگام بحران از دست خواهد رفت و خسارات افزایش خواهد یافت.
علاوه بر این، هر کسبوکار باید دارای استراتژی تداوم کسبوکار (Business Continuity) و برنامه بازیابی از فاجعه (Disaster Recovery) باشد تا بتواند در صورت بروز مشکلات پیشبینیشده یا غیرمنتظره، از دادهها و برنامههای حیاتی خود محافظت کرده و فعالیتهای عملیاتی را در کوتاهترین زمان ممکن از سر بگیرد.
نتیجهگیری
امنیت سایبری دیگر یک انتخاب نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای تمامی سازمانها محسوب میشود. نادیده گرفتن اصول اولیه امنیت، احساس امنیت کاذب، عدم شناخت کامل محیط سازمان و نبود برنامه مقابله با بحران، از جمله اشتباهاتی هستند که میتوانند خسارات جبرانناپذیری به همراه داشته باشند.
سازمانهایی که رویکردی پیشگیرانه اتخاذ میکنند، بهصورت مداوم وضعیت امنیتی خود را ارزیابی میکنند و برای مقابله با تهدیدات برنامهریزی دارند، نهتنها از داراییهای دیجیتال خود محافظت خواهند کرد، بلکه اعتماد مشتریان و اعتبار برند خود را نیز حفظ خواهند نمود. سرمایهگذاری در امنیت سایبری در واقع سرمایهگذاری برای آینده و پایداری کسبوکار است.
